Paraulas Perdudas

Ben, òc, perque los que coneisson lo forum Occitania sabon que çò que botèri aqui dejós (se qualqu'un m'explicava cossí cambiar lo sens de publicacion dins son blog, seriá fantastic) es estat jà publicat alai.
Mas bon, de còps que i a, soi fenhantàs, vau pas tornar escriure un episòdi de ma vida, puèi es pas francament lo mai interessant de totis. Ah !

Mas se volètz i vèser l'eternal començament de la vita umana, tant corta, e tant longa, mas que fai pas qu'una bocla etèrna, si òm i pensa plan (anèm, pensam fòrt), que tot, totjorn, a cada moment, tòrna començar, e que fin finala vivèm pas jamai, fasèm pas que subreviure en ensajar de nos restacar a çò que coneissèm já, perque l'òmi, francament, de vos a ieu, es totjorn un enfant, e sap pas inovar, inventar, construsir, demòra tostemps sus las causas acquesidas e manca crudelament de l'ambicion que li permetriá de tocar lo Cèl, mai Diu, la causa la mai pregonda jamai inventada per l'òmi, e que me fai dire que fin finala, tot çò que vèni de dire es pas qu'un molon de conarias !

Podètz i vèser aquò.

Mas ieu, aviái sonque la canha de tornar escriure aquèl episòdi de ma vida. Se viu qu'un còp ! (Quitament se se tòrna pensar fins a la mòrt, se-vos-plai-mon-diu-que-la-meuna-siá-lenta-e-sens-dolor-Amen).

Puèi, ai dich que mas Paraulas eran Perdudas, ai pas dich qu'eran interessantas (i a ben una rason per que sián perdudas !)

Pons